Op zaterdag 8 oktober was er een publieksdag van Rijkswaterstaat op de Oosterscheldekering, het paradepaardje van de de Deltawerken. We hadden ons tijdig ingeschreven en we wilde er graag optijd zijn.

Het was nog heerlijk weer dus besloten we op de motor te gaan. Het was weer een heerlijke rit, in het begin een beetje frisjes maar toch goed te doen. We hadden ons lunchpakket en warmwater mee, dus het kon niet mis gaan.

We kwamen er lekker op tijd aan, we reden naar de plek waar de vkr ons geparkeerd wilde hebben. En liepen naar het tophuis op Neeltje Jans het werkeiland. De naam Neeltje Jans is verkregen door een boot die op de zandplaat vastgelopen is en die ook die naam droeg, het is een oude volksbenaming voor de beschermgodin Nehalennia.

Bij de ingang van het tophuis stond een tafel met koffie en thee, achteraf bleek de koffie nog afwezig te zijn maar wij thee leuten konden onze gang gaan. De handen moesten toch een beetje opgewarmd worden. Op vertoon van onze E-tickets verkregen wij een keycord met een toegangspas, nog 5 minuten en we mochten naar binnen.

Het gebouw zelf zou mijn werkplek niet zijn, het voelde aan als of je in een bunker liep. Erg donker en veel beton. We werden gevraagd of we op de foto wilde, natuurlijk wilde wij dat. We namen plaats op het streepje en na take 6 moesten we helaas horen dat het apparaat het niet meer deed. We beloofde later terug te komen.

Op de vierde etage begon een film, we moesten verzamelen bij de garderobbe. Wij gingen daar netjes staan tot een medewerkster ons vroeg haar te volgen. Dit leek even goed te gaan tot er blijkbaar een soort van padvindergroep zich zelf heel belangrijk ging vinden en iedereen tegen hield omdat hij iemand miste, ik vertelde de leider toch even dat hij in mijn opinie méér miste dan slecht dat ene kind..

Vervolgens duwt en trekt hij een mank, zwaar kind de trap op waar ook weer iedereen achter moet blijven. Halverwegen weigert het kind nog een stap te zetten en besluit hij met de telg de lift te nemen. We zitten in de filmzaal, de film kan nog niet beginnen omdat onze held met het manke kind er nog niet is. Mogelijk had ook de lift moeite met hen. De film was erg interressant en gelukkig maar één keer verstoord door een jankende baby, het was ook niet echt een film voor baby’s!

Na de film bleek het foto apparaat het weer te doen en wij mochten (geloof ik) even voor om een foto te laten maken, noem het compensatie voor de 6 mislukte pogingen. De foto was leuk, je kon er een achtergrond bij kiezen van de oosterscheldekering en we kregen beide een waterdichte hoes voor onze mobieltjes, altijd handig.

We gingen naar de publiekspijler, we werden er door een soort begeleider heen gebracht. Bij de pijler aangekomen stond er een gids heel boeiend te vertellen, er stonden veel mensen bij hem en op iedere vraag ging hij in alle rust in. Wij zijn maar door gelopen, we hadden ook nog een verjaardag die middag.

Op de pijler is goed te zien hoe heftig de stroming is door de kering, er stroomt daar behoorlijk wat zoet water de zee in. Het is een gigantisch bouwwerk heel mooi om dit een keer te bekijken.

Na de pijler gingen we naar de motor om de lunch te nuttigen, lekker met een bakkie thee er bij een broodje eten. Lekker in het zonnetje, wie maakt je wat.

Het volgende object was een kijkje in een windmolen, we mochten niet helemaal naar boven. Maar wel leuk om te zien dat er toch een liftje in zit.

Vervogens konden we nog twee schepen bekijken de RR. Roompot van Rijkswaterstaat en de Koopmansdank van de KNRM ook heel interressant, leuke en stoere verhalen van de reddertjes ook de man van rws had een goed verhaal over de metingen die met de rr. Roompot gedaan worden.

Hans & Linda.